NIEUWE REVU (2010)

Marinus de Goederen linkte op Twitter naar het thema van zijn solodebuut: een YouTube-filmpje van Ik heb een heel zwaar leven door Brigitte Kaandorp. Zwarte humor, want op Sorry, kid. valt veel te ontdekken, maar geen luchtigheid. De zanger van a balladeer komt op de tien ‘compromisloze’ nummers erg dichtbij. Zijn hart wordt snijdend uitgestort, zonder een moment pathetisch te klinken. De begeleiding van onder meer het strijkkwartet van het Metropole Orkest is subtiel en A Little Rain Has Never Hurt No One klinkt klassiek. De Goederen slaagt in wat hij wil: de adem benemen. Norbert Pek *****

.
METRO (2008)

Heel soms heb je van die liedjes die je direct bij de eerste keer dat je ze hoort, raken. Nummers die je adem laten stikken, je nekharen doen rijzen, kippenvel op beide onderarmen veroorzaken en heel, heel soms zelfs een traan(tje) doen opwellen.‘Poster Child (For Matthew Shepard)’ is zo’n nummer. Het is één van de twaalf wonderschone liedjes op Where Are You, Bambi Woods, het tweede (concept)album van a balladeer. Ten opzichte van debuut Panama een album met meer diepgang en duidelijk(er) hoorbaar scherp randje.

De rode draad is het Amerika uit de herinnering van zanger/toetsenist Marinus de Goederen, die op zestienjarige leeftijd een jaar in de VS woonde. Zijn herinnering leidt tot een prachtige plaat, die veel, veel, VEEL beter verdient dan voorganger Panama. Jochem Geerdink *****

.
DE VOLKSKRANT

4 september 2008

titel: goed gemaakte radiorock
artiest: a balladeer
beoordeling: *****

In zekere zin is het tweede album van de Nederlandse rockband a balladeer een conceptplaat. De liedjes gaan vooral over de Verenigde Staten, en ze lijken het resultaat van een lang verblijf daar van zanger Marinus de Goederen.

‘Where Are You, Bambi Woods?’ is net als de plekken die de plaat beschrijft zeer afwisselend. Een rijke rockplaat die de langzaam aan verkregen status van a balladeer als een van de beste melodieuze rockbands van het land bevestigt.

De teksten zijn goed en vol verwondering over het land en zijn bewoners. Heel mooi is bijvoorbeeld het liedje ‘Oh, California’ over Joni Mitchell. Jammer dat er uiteindelijk toch gekozen is voor een wat al te brave en weinig uitgesproken productie, terwijl ook De Goederens zang soms iets te overgearticuleerd overkomt.

Maar net als bijvoorbeeld Racoon toont a balladeer aan dat je voor goed gemaakte, gedegen en bij vlagen meeslepende radiorock niet meer over de grenzen hoeft te zoeken. Gijsbert Kamer

.
HP DE TIJD

4 september 2008

Na Kane en Anouk opnieuw een met veel tamtam gelanceerde nederpop-act die zijn best doet om Amerikaans te klinken. Marinus de Goederen, zanger/songschrijver achter het Amsterdamse trio a balladeer, heeft als tiener een jaar in Texas gewoond. Afgaand op deze plaat lijkt het alsof hij daardoor in een totale identiteitscrisis is geraakt. Met als resultaat dat hij probeert te schrijven, spelen en zingen alsof hij daar geboren en getogen is. Maar hij komt over als een derderangs R.E.M., met saaie melodieën, arrangementen en songteksten. Terwijl Texas toch grootheden als Janis Joplin, ZZ Top en The Mars Volta aan te danken heeft. Tal van Europese artiesten zijn naar Amerika getrokken en hebben iets origineels gedaan met wat ze daar aantroffen. En je hoeft niet eens van het kaliber van John Mayall of Eric Burdon te zijn om dat te kunnen. Maar a balladeer komt niet verder dan pure imitatie, en dan ook nog op een provinciale manier. Ivan van Vliet-Herskovits

.
OOR

september 2008

pop
A BALLADEER
WHERE ARE YOU, BAMBI WOODS? (EMI)

Marinus de Goederen kan beschouwd worden als een van de meest getalenteerde jonge songschrijvers die Nederland rijk is. Dat bewees hij met een aantal ontroerend mooie songs op de EP Rumor Had It en het debuutalbum Panama uit 2006. De nieuwe cd kunnen we met recht zowaar een conceptalbum noemen. De Goederen studeerde ooit in de VS en de twaalf tracks op Where Are You, Bambi Woods? vormen zijn beschrijving van het land van film, vrijheid, preutsheid, diep geworteld geloof en die grote Amerikaanse droom. Niets gebeurt daar volgens De Goederen halfslachtig. Hij ontpopt zich als een verhalenverteller annex beschrijver van formaat.

Niet alleen daarom is het van geluid van zijn band (met een enkele keer Bas Kennis en Peter Slage van BLØF op accordeon en contrabas) een stukje in de richting van zijn Belgische evenknie Milow opgeschoven. In de stevigere songs doet het trio soms ook aan The Counting Crows denken en lijkt het woord ‘bombast’ niet meer compleet uit den boze in a balladeer nieuwe stijl. De band is daarmee iets minder breekbaar, teer, puur en uniek, maar kan met die bredere geluid wellicht wel een groter publiek voor zich winnen. Hopelijk pakt dat het publiek dan meteen een flard mee van de prachtige woorden over kanker en het accepteren daarvan in Jesus Doesn’t Love Me, begrijpt het iets van de ingestorte American Dream in Superman Can’t Move His Legs en voelt het iets hoopvols bij het beluisteren van het mysterie in de titeltrack, handelend over de van de aardbol verdwenen hoofdrolspeelster Bambi Woods uit de cultpornofilm Debbie Does Dallas uit 1978. Tel daarbij een aantal fraaie persoonlijke teksten, intrigerende levensverhalen en een productie die klinkt als een klok en u begrijpt dat een algehele doorbraak onvermijdelijk lijkt. Willem Jongeneelen

.
OOR
2004

titel: Rumor Had It
artiest: a balladeer

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Het Amsterdamse a balladeer (alleen kleine letters) won de publieksprijs van de Grote Prijs (categorie singer-songwriter) en tekende een platendeal bij Universal. Daar werd vervolgens de A&R manager die de band had getekend ontslagen en a balladeer is terug bij af. Maar niet helemaal.

Zanger/toetsenist Marinus de Goederen trok met zijn drie bandleden veel door het land (vooral met Silkstone) en nam met producer Martijn Groeneveld een dijk van een eerste officiële EP op. Vier tracks die een mens rillingen van ontroering, verbazing, verwarring, genot en bewondering bieden. Erg minimaal klinkende liedjes. Mooie teksten, dito stem, en een begeleiding die gepast sober, to the point en ongekend helder klinkt. Iedereen in de band weet exact zijn plaats en het strijkorkest huilt in het slotakkoord zachtjes mee. Een producer die dat zo ongelooflijk goed weet vast te leggen snapt het helemaal.

Ook al staat er geen enkele verkeerde noot, kreet of kreun op de EP, de bijzonder sfeer van de ballad ‘They’ve Shut Down Marks & Spencer’ houdt me het meeste bezig. De EP is slechts een voorloper van het eind dit jaar geplande debuutalbum. Ik kan bijna niet wachten. Deze groep is de status veelbelovend al mijlen voorbij. Om te janken, zo mooi. Willem Jongeneelen