Poster Child

15-04
2014

the sun it goes down now, for a second black night
it’s you in the outskirts, not a soul here in sight
the beautiful sky as your last piece of hope
the same moon and stars that you saw through the telescope

a balladeer – ‘Poster Child’

Aankomende donderdag vindt het Amsterdams Studenten Festival plaats en het theaterduo Siblings zal het stuk Poster Child opvoeren. Poster Child is geïnspireerd door het gelijknamige a balladeer liedje en het verhaal van Matthew Shepard. De 21-jarige student werd in 1998 om zijn geaardheid in elkaar geslagen en vastgebonden aan een hek. Achttien uur daarna werd hij gevonden door een fietser. Matthew Shepard overleed vijf dagen later aan zijn verwondingen.

Poster Child is het eerste project van Siblings (twee studenten die vaak worden aangezien voor broer en zus). De voorstelling vindt aanstaande donderdag om 20.10 uur plaats in Crea te Amsterdam. Er zijn nog kaarten.

Soms keken we naar de sterren. Ik zat dan op papa’s schouders, met mijn kleine armpjes stevig om zijn hoofd geklemd, zoals Kleine Beer bij Grote Beer. En papa wees dan naar de sterren en zei: “kijk, die grote steelpan daar, dat is grote beer. En vlak daarnaast staat kleine beer.” 

Poster Child (Siblings)picture: Petra Eikelenboom

Huiskamertour

13-02
2014

Om de opnames van mijn nieuwe album te kunnen bekostigen, ga ik vanaf eind deze maand weer huiskamerconcerten doen. Uiteraard ga ik ook nieuwe liedjes testen. Stuur een mailtje naar info@aballadeer.com als je bij een (of meer) van de optredens aanwezig wilt zijn. Kaarten zijn 15 euro en dat is inclusief hapje/drankje, garderobe en toilet. Alle data staan onder de foto (van mijn allereerste huiskamerconcert in 2003).

Mocht je zelf een huiskamerconcert willen (helpen) organiseren, mail dan voor alle details.

foto: Sylvia Korving

28-02     Utrecht

01-03     Rotterdam
06-03     Hoogeveen (De Tamboer)
07-03     Apeldoorn
08-03     Arnhem
21-03     Ulft     UITVERKOCHT
22-03     Nijmegen
23-03     Hoek van Holland
28-03     Zwolle (‘t Beugeltje)     UITVERKOCHT
30-03     Dedemsvaart (Gashouder)

13-04     Hilversum
13-04     Vleuten
19-04     Haarlem (North End; i.v.m. Record Store Day)

10-05     Almere
10-05     Baarn     UITVERKOCHT

Unterwelten

28-01
2014

In maart verschijnt nieuw materiaal van Michiel Flamman, beter bekend als frontman van Solo. Zijn nieuwe project heet Unterwelten en het gelijknamige album is opgenomen in zijn nieuwe woonplaats Berlijn. Ik schreef mee aan twee nummers: ‘Where Do We Go’ en ‘Dig’. Op laatstgenoemde zing ik ook mee, op de achtergrond. Als voorproefje op Unterwelten is ‘Boxing The Compass’ al te beluisteren op Soundcloud.

Michiel Flamman is te horen op de a balladeer tracks ‘When A Law’s Been Broken’ en ‘Why Hitler Loved His Dog’. Ook zingt hij mee in het koortje van ‘Swim With Sam’.

Unterwelten

 

3FM’s Zeroes Request

24-01
2014

Over twee weken is het weer Zeroes Week op 3FM. Van 7 tot en met 14 februari draait de radiozender alleen maar singles van 2000 tot en met 2009. De Zeroes Week wordt elk jaar traditiegetrouw afgesloten met de 3FM Zeroes Request Top 100. En het zou natuurlijk heel stoer vet cool dik dope zijn als a balladeer daar in komt te staan.

Je kunt op vijf singles stemmen: ‘Swim With Sam’, ‘Fortune Teller’, ‘Robin II’, ‘Mary Had A Secret’ en ‘Superman Can’t Move His Legs’. Stemmen kan hier.

uit de oude doos: Abbey Road

23-01
2014

Op 20 januari 2003 mocht ik een dag opnemen in Abbey Road. Uit de oude doos:

Hey there, Teddy
Spinning in the chair at Abbey Road

Kate Bush – ‘Moments Of Pleasure’
 

Excuse me? Ik denk de technicus niet goed te hebben verstaan. Hij herhaalt zijn vraag: “How do you like the lights?”

Studio 2, Abbey Road. Daar zit ik dan, alleen, achter een Steinway vleugel. De rest staat boven, achter het glas. Mirek, de technicus, draait het gewone licht uit en de rode spots aan. Vandaag heb ik niet zoveel tekst. “Wow… Thanks!”

“Being on your own in Studio 2 is a fascinating experience”, zou Kate Bush hebben gezegd. “I felt tremendous vibes in there, both positive and negative. You know it’s built on key lines which means there are very powerful forces at work.” Of het een vibe is die ik voel, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat de studio, voor mij, een enorme rust uitstraalt. En dat komt weer door de enorme ruimte. Het plafond zit op een hoogte van zo’n meter of zes, zeven (schat ik) en de vloer heeft een oppervlakte van 190 m2 (zoek ik later op). De rust komt als geroepen, want het heeft nogal wat voeten in de aarde gehad om hier te komen.

Het zit allemaal niet mee. De beloofde dag studiotijd was door BuZZ (het radioprogramma) al teruggedraaid naar zes uur en door Buzz (de vliegmaatschappij) wordt daar nog eens twee uur van afgesnoept: ons vliegtuig heeft vertraging. Vier uur opnemen is nou niet bepaald ‘een dag’, zeker niet als je weet dat de peperdure Studio 2 voor tien uur is betaald. En uitgerekend vandaag ben ik verkouden.

Naast een aantal journalisten is Michiel Flamman (J Perkin) mee, mijn pianoleraar Alberto Klein Goldewijk en (mijn) producers Martijn Groeneveld en Bart Erkelens. De mensen van de NRCV die ons op sleeptouw hebben, zijn sympathiek maar niet bepaald goed voorbereid. Op het vliegveld in Londen weten ze niet welke kant we op moeten en na inlichtingen ingewonnen te hebben, stappen we alsnog op de verkeerde metro. De tijd tikt maar door en Michiel ontlaadt ieders frustratie door in de overvolle tube “there’s a bomb on this bus!” te roepen. De Engelsen zijn uiteraard not amused en kijken ietwat bezorgd wanneer we bij de volgende halte uitstappen om de andere kant op te gaan.

Bijna drie uur te laat lopen we dan eindelijk door de gangen van Abbey Road. Analoge recorders staan als museumstukken opgesteld. In mijn ooghoek zie ik een zwart-witfoto van Kate Bush hangen. In Studio 2 heeft ze gedeeltes van haar albums Never For Ever (1980) en The Dreaming (1982) ingespeeld. Ook heeft dirigent Michael Kamen voor o.a. haar singles ‘This Woman’s Work’ en ‘Moments Of Pleasure’ (in Studio 1) de orkestpartijen opgenomen. Voor een of andere special zou ze, mijn favoriete nummer, ‘Under The Ivy’ hebben opgenomen. Ik neem me voor de foto later te bekijken. Net zoals ik me voorneem om, hoe afgezaagd ook, over het wereldberoemde zebrapad te lopen. En ik wil rondjes draaien in de stoel daar binnen zoals Kate Bush daarover zingt in ‘Moments Of Pleasure’.

De control room is al indrukwekkend, maar de lange trap naar beneden nog veel meer. Minstens dertig treden later zijn we op de plek van bestemming: Abbey Road, Studio 2. Alle fototoestellen moeten aan het werk wanneer ik de Steinway uitprobeer. Ik heb mijn jas nog aan. De met tape bij elkaar gehouden microfoon boven mijn hoofd valt van ellende bijna uit elkaar. Bij Abbey Road zijn ze gevoelig voor nostalgie en werken ze met ‘ouwe troep’. De microfoon is uit de jaren ’50. “So there could still be some of John Lennon’s spit left in here?” wil iemand bevestigd hebben, ik geloof Michiel. Het antwoord: “Oh yeah”. Producer Guy ‘no problem, mate’ Massey is alles behalve een opschepper. Michiel en ik moeten bijna uit hem trekken met wie hij allemaal heeft gewerkt: Oasis, Radiohead, Manic Street Preachers, Marc Almond, Echo and the Bunnymen… To name but a few…

Na het opnemen van een aantal pianoliedjes is het al weer tijd om naar huis te gaan. De studio is voor tien uur geboekt en Guy heeft ons eerder laten weten dat die uren pas bij binnenkomst ingaan. Michiel en ik besluiten tot het bittere eind te blijven en zeggen de rest gedag. Nu de tijdsdruk weg is, realiseer ik me pas echt waar ik ben. Met name op de pianokruk. Hier hebben The Beatles opgenomen, hier zat Kate. En tot een aantal weken geleden brachten de heren van Starsailor hier hun tijd door. In alle rust neem ik de pianopartij op van ‘Winterschläfer’ (de tekst is nog niet af). Op een oude Celeste, een zusje van de piano, speel ik het instrumentale ‘Little Lullaby (For Britt & Jill)’ in.

Michiel neemt ook twee liedjes op. Ook hij maakt gebruik van de Celeste. Vanuit de control room hoor ik hem een prachtig pingeltje componeren op een van mijn lievelingsliedjes van hem: ‘The Tide Flows With The Waves’ (dat later de titel ‘Everything Goes’ zou krijgen). Ook maakt hij een opname van een ‘oud’ favoriet van mij: ‘Winterson’.

Het is donker wanneer Michiel en ik Abbey Road verlaten. De foto op het zebrapad kunnen we wel vergeten. Ook realiseer ik me dat ik er niet meer aan gedacht heb de foto van Kate Bush te fotograferen of rond te draaien in de stoel. Maar mijn dag kan al lang niet meer stuk.

Drie dagen later mailt Alberto me zijn foto’s door. Op één van die foto’s is Kate Bush te zien, achter de piano, ingelijst op de gang van Abbey Road. Dezelfde dag ontvang ik over de post ook zes data cd’s met al het opgenomen materiaal in ProTools. In april maak ik ‘Winterschläfer’ af in de studio van Martijn Groeneveld. Alberto heeft hiervoor een prachtig strijkersarrangement geschreven. Wanneer violiste Lenneke en cellist Maarten hun partijen inspelen, weet ik niet wat me overkomt. Het is voor het eerst dat ik met echte strijkers werk. Wat is dit mooi! Of het liedje ooit op cd uitkomt, weet ik nog niet. Maar uiteraard komt er met GROTE letters onder te staan: ‘recorded at Abbey Road’.

Abbey Road entrance

 

Panama op vinyl

19-01
2014

Vinyl is aan een comeback bezig. Na wat vraagrondjes op Facebook en Twitter heb ik besloten om Panama op vinyl uit te brengen! Zaterdag 19 april is het weer Record Store Day en dat leek me ook een mooie releasedatum.

Panama verschijnt op 180 grams vinyl en met uitklaphoes. Je kunt de lp al vooruitbestellen via de webshop.

Panama

Doe Maar

19-01
2014

carrière maken
voordat de bom valt
werken aan mijn toekomst
voordat de bom valt

Doe Maar – De Bom

Mijn buurjongen Bart had cassettebandjes van Doe Maar die hij voor me kopieerde. Ik was 9, hij een paar jaar ouder. Mijn vader had een lading afgekeurde Doe Maar-posters gevonden. Hij zei dat ik die wel kon verkopen en timmerde een marktkraampje voor me. Mijn moeder had nog een lege Dixan waspoederton. Daar konden de opgerolde posters mooi in. Mijn mobiele winkel stond voor het huis van mijn opa en oma, die tegenover ons in de straat woonden. Hun voordeur bleef op een kier staan, voor het verlengsnoer. Want mijn cassettespeler had natuurlijk stroom nodig. 4US was net uit en in mijn winkel draaide ik ‘Heroïne’ en ‘Je Loopt Je Lul Achterna’. En ik zong mee: “Huilen gaat allang niet meer, moedeloos trek ik me af.”

Bart zag dat ik goede zaken deed, maar ook dat de markt verzadigd begon te raken. Hij wist van een plek waar mensen nog geen Doe Maar-posters hadden. En zo gingen we op een zondagochtend een heel eind fietsen. Ik was bekaf. En dat moest ik mijn eerste klant laten weten: “We komen helemaal uit Alphen aan den Rijn fietsen.” De jongen keek me niet-begrijpend aan: “Maar dit is toch ook Alphen aan den Rijn?”

De posters kostten een gulden en ik werd schathemelrijk. Toen Doe Maar het jaar daarop, in 1984, uit elkaar ging, was ik allang door mijn voorraad heen. In de documentaire Doe Maar: Dit Is Alles die onlangs door BNN werd uitgezonden zegt Henny Vrienten “van al die merchandise toen nooit één cent” te hebben gezien. “Iedereen deed maar. (…) Het gebeurde allemaal. Dat was één grote periferie van bijna kleine misdaad om ons heen. (…) Iedereen was bezig met graaien en graaien en graaien.”

Doe Maar

November

24-11
2013

it’s hard in November
with the start of the cold
and weather that
makes hands look old

though hardly November
it’s already here
but you don’t seem
to blink an eye, my dear

there’s no resisting the winter
nights will get longer and longer
while every bit of persistence
is only among the stronger

we’re heading towards December
I’m dreading December
and all of its cheer
the most wonderful time of the year

sure, look away from this car crash
and call it a fender-bender
some things are nothing
when one is the pretender of pretenders

it’s hard in November
with the start of the cold
and weather that
makes hands look old

and we’re heading towards December
I’m dreading December
and all of its cheer
the most wonderful time of the year

sure, look away from this car crash
and call it a fender-bender
some things are nothing
when one is the pretender of pretenders

it’s hard in November
with the start of the cold
and weather that
makes hands look old

when December has ended
and fireworks explode
we hope for the better
knowing what we sowed

oh, what we sowed

November

 

Dark Blood

10-11
2013

Het had zijn echte doorbraak in Amerika moeten worden, maar zijn hoofdrolspeler River Phoenix overleed in 1993 aan een overdosis, elf dagen voor de voltooiing van zijn film. De verzekeringsmaatschappij werd eigenaar van het materiaal en wilde het in 1999 vernietigen. De Nederlandse regisseur liet de 700 kilo film echter stelen redden. Na een slagaderlijke bloeding in 2007 overleefd te hebben, voelde hij de urgentie om het materiaal na al tijd te monteren. Als een hommage aan River Phoenix. Aan het begin van de film legt hij middels een voice-over uit dat deze versie een stoel met twee poten is waaraan hij een derde poot heeft gemaakt. “The fourth leg will always be missing, but the chair will be able to stand upright.”

Het is vrijdagavond, 8 november 2013. Ik maak deel uit van een klein gezelschap dat zojuist Dark Blood heeft gezien. En George Sluizer is aanwezig om vragen te beantwoorden. Tijdens de Q&A vertelt de inmiddels 80-jarige filmmaker de ene na de andere anekdote. Ook legt hij uit dat de huid centraal had moeten staan in de film, omdat de huid een belangrijke rol in de liefde speelt. Vrijwel alle scènes die daar over hadden moeten gaan, ontbreken. Ze waren uitgesteld tot het einde, op verzoek van River Phoenix. Hij kon tegenspeelster Judy Davis niet uitstaan. De regisseur zelf ook niet. Hij heeft geen goed woord voor haar over, behalve dat ze een heel goede actrice is.

Na afloop van het vraaggesprek zie ik George Sluizer met twee krukken het trappetje van het podium in Het Ketelhuis af gaan. Ik moet aan ‘Moments Of Pleasure’ van Kate Bush denken. Hierin zingt ze over haar ontmoeting met regisseur Michael Powell, kort voor zijn dood: “He meets us at the lift like Douglas Fairbanks, waving his walking stick. But he isn’t well at all.”

Dark Blood

 

Hat In Hand

06-11
2013

Een van de vele nieuwe songteksten:

Hat In Hand

I come to you in peace here, hat in hand
following the code of good behavior
though we’re no longer lovers I could really use a friend
so I’m begging you to do me this favor

be my savior

see, I try to make it out there and fail and fail and fail
on the sea of the free, home of the braver
when drowning men see Jesus, He is just a buoy away

be my rock
be my haven
be my savior

I really need to just believe in something, someone to help me through
yes, you are the last person on earth I should have turned to
please, do not be you

but my savior

I come to you in peace here, hat in hand