Marinus de Goederen, zanger en liedjesschrijver van a balladeer, heeft een jaar in de Verenigde Staten gewoond en zich altijd aangetrokken gevoeld tot the land of the free and the home of the brave. “Amerika is voor mij het land van film en vrijheid, van preutsheid en een diepgeworteld geloof. In God of op z’n minst in de American Dream. Niets gebeurt daar halfslachtig. Als Amerikanen geloven, geloven ze intens, als ze dromen, dromen ze groot en als ze vallen, vallen ze diep.” Dit land en haar inwoners vormt het decor voor het nieuwe a balladeer album Where Are You, Bambi Woods?

Om maar met de titeltrack te beginnen:

Bambi Woods is de hoofdrolspeelster uit de cult pornofilm Debbie Does Dallas uit 1978. Een paar jaar (en enkele sequels) later verdwijnt de jonge actrice van de aardbodem. Marinus: “Dat niemand weet waar ze is en of ze überhaupt nog leeft, dat fascineert me enorm. Er wordt beweerd dat ze is overleden aan een overdosis, maar ook dat ze haar biezen heeft gepakt om in de anonimiteit te leven. Marilyn Monroe zei ooit: ‘A smart girl leaves before she is left’ en ik wil erg graag geloven dat Bambi een slim meisje was.”

Marinus did Dallas too.

“Op mijn zestiende heb ik een schooljaar in de buurt van Dallas gewoond. ‘Jesus Doesn’t Love Me’ gaat daar gedeeltelijk over en de eerste single ‘Mary Had A Secret’  in z’n geheel. Maar het nummer ‘America, America’ geeft wel het beste weer hoe ik dat jaar heb beleefd. Ik heb echt een fantastische tijd gehad, maar het is heel bizar om in de kerk te moeten bidden om kracht voor de soldaten in de Golf Oorlog of om op school elke ochtend de Amerikaanse vlag te moeten eren.”

Where Are You, Bambi Woods? borduurt voort op de sound van voorganger Panama met de airplay hitsingles ‘Swim with Sam’ en ‘Fortune Teller’. Het is wederom een luisteralbum met mooie pop/rock songs waarbij de teksten essentieel zijn. “We hebben niet moedwillig iets anders willen doen”, aldus drummer Tijs Stehmann, “maar uiteraard blijf je je als band ontwikkelen.” Dit leidde er onder andere toe dat gitarist Erik Meereboer, na een spoedcursus van vijf minuten, op ‘Oh, California’ de mandoline op schoot nam. Erik: “We zochten een bepaald authentiek sfeertje voor dit nummer en met die mandoline plus Bas Kennis op accordeon en Peter Slager op contrabas, lukte het ons uiteindelijk precies dat geluid neer te zetten dat we voor ogen hadden.” Op de titeltrack van het album verruilt Marinus zijn piano voor een Wurlitzer en voor een aantal nummers moest een mannenkoor uitrukken, maar veel toeters en bellen vind je op dit album niet. “We hebben duidelijke keuzes gemaakt en per nummer bekeken wat het beste voor het liedje is”, aldus de band.

Net als Panama is het nieuwe album een heel persoonlijke plaat geworden, maar waar de voorganger autobiografisch was, vertellen de teksten op Where Are You, Bambi Woods? ook andermans verhalen. “Ik heb me laten inspireren door de Amerikaanse cinema en Hollywood. Als er één plek op de wereld is waar droom en werkelijkheid door elkaar lopen, dan is het Hollywood wel. Ik vind dat heel intrigerend”, aldus Marinus. Dit gegeven vind je dan ook terug op nummers als ‘Where are You, Bambi Woods?’ en ‘Superman Can’t Move His Legs’.

Aan de andere kant heb je levensverhalen die zo een filmscript kunnen vormen. Zo zijn er op het album ook rollen weggelegd voor Jackie Kennedy (‘Nightmare On Elm Street’) en Matthew Shepard. Deze 21-jarige student ‘speelt’ in het aangrijpende ‘Poster Child’. Marinus: “Matthew Shepard is in 1998 op gruwelijke wijze vermoord, waarschijnlijk omdat hij homoseksueel was. Matthew is door de daders zwaargewond aan een hek gebonden en daar pas 18 uur later gevonden. Hij was al die tijd nog in leven. Matthew studeerde politicologie en geloofde boven alles in gelijkheid. Hij wilde de wereld verbeteren. ‘Poster Child’ is geïnspireerd op de speech die zijn vader hield in de rechtbank gericht aan de daders. Op de een of andere manier slaagde die vader erin, naast als zijn woede en verdriet toch ook een soort positieve boodschap in zijn toespraak te leggen. Heel indrukwekkend.”

Ook dat lijkt iets typisch Amerikaans, een niet kapot te krijgen positivisme. En wat buitenstaanders ook mogen vinden van het diepgewortelde geloof van veel Amerikanen, het is juist dat geloof waar ze dat positivisme uit putten. Of zoals de conclusie van de eerste single van dit album, ‘Mary Had A Secret’ luidt: “It was all about forgiving…”