Martine
› 1 februari 2012I remember picture perfect
a few summers back now, a field in the sun
the six of us out there, tarot and tequila
who could have known then you’d be the one
a balladeer – ‘Tarot & Tequila’
De bruiloft van Willem-Alexander en Máxima is destijds aan mij voorbijgegaan. Later heb ik natuurlijk vaak genoeg ‘Adios Nonino’ gehoord en de beroemde prinsessentranen gezien. Maar die week leefde ik onder een steen. Mijn tv was die woensdag overleden. Martine die vrijdag.
Haar vrienden en vriendinnen waren diezelfde avond nog bij elkaar gekomen. Om op haar te proosten en herinningen aan haar op te halen, waaronder de laatste: de ziekenhuisbezoeken in het Rode Kruis Ziekenhuis. We hadden allemaal, los van elkaar, vijf minuten aan haar bed gestaan. Allemaal hadden we haar hand met paarsgelakte nagels vastgehouden en als kleine kinderen gehuild. Martine zelf had het droog gehouden en als Moeder Theresa zelve haar vrienden met complimenten overladen. Haar humor wist ze tot het allerlaatste moment te behouden. Haar beste vriendin Isabelle zou ze later vragen: “Zeg, hoeveel jankende kerels heb jij ooit aan je bed gehad?”
Na een oneerlijk en zwaar gevecht besloot Martine de handdoek in de ring te gooien. Haar laatste woorden waren tegen de dokter: “Ik voel het. Lekker.” Martine woog nog maar zo’n 40 kilo. Ze had al haar haar verloren door de chemo en haar huid was vaal. “Eerst schrik je even, maar al snel zie je dat het nog steeds Martine is”, had Isabelle me van te voren gewaarschuwd. Ze had gelijk gekregen.
Martine gaf me complimenten. Dat ik zo’n goede vriend was en hoe mooi ze mijn muziek vond. Ze had heel veel naar mijn demo’s geluisterd en die hadden zoveel voor haar betekend dat ze drie nummers ervan op haar begrafenis wilde laten horen. Het was het grootste compliment dat ik ooit over mijn muziek zou krijgen.
Heel even had Martine geglunderd toen ik haar had beloofd een nummer over haar te schrijven. Dat werd uiteindelijk ‘Tarot & Tequila’, een ode aan haar die we met a balladeer nooit hebben opgenomen. Omdat ik er altijd iets speciaals mee wilde doen. Nu tien jaar later is het de hoogste tijd dit nummer het daglicht te laten zien.
Wordt vervolgd.
T-shirts Bambi Woods (beperkte oplage)
› 28 januari 2012Er zijn weer nieuwe T-shirts! Zip Records, het Amerikaanse label van a balladeer, heeft zich laten inspireren door Bambi Woods (en het tweede album). De T-shirts (S/M/L) zijn vooralsnog in zeer beperkte oplage gemaakt, dus mocht je er één willen hebben, dan moet je snel zijn.
Kijk voor de T-shirts (en alle andere producten) op www.aballadeer.nl/shop.
Amsterdam uitverkocht; extra concert!
› 8 december 2011Het concert dat mr. a balladeer op 13 januari in Het Perron te Amsterdam geeft, is uitverkocht. Maar gelukkig komt er een extra concert. De dag erna speelt Marinus nogmaals in Het Perron. Kaarten hiervoor kun je hier reserveren.
Inmiddels zijn drie shows van de theatertour Save Your Drama For Your Mama uitverkocht. Kijk hier voor alle plaatsen en data.
Het eerstvolgende optreden is volgende week vrijdag (16 december) in Zaandam. Hiervoor zijn nog kaarten beschikbaar. Zaterdag 17 december speelt mr. a balladeer op het Stille Nacht Festival in Lelystad en zondag 18 december geeft hij een huiskamerconcert in Rotterdam.
uitverkoop!
› 1 december 2011De hele decembermaand is de webshop van a balladeer in de uitverkoop. Zo is het mr. a balladeer album Sorry, kid. afgeprijsd van € 14,99 euro naar € 9,99. De lp+cd versie is tijdelijk € 12,50 en de lp alleen voor maar € 5! Ook de ep’s Aside en Round 1 zijn tijdelijk flink goedkoper. En Rumor Had It, de eerste ep van a balladeer, is blijvend in prijs verlaagd en kost nu nog maar € 2,50.
Kijk voor alle aanbiedingen op www.aballadeer.nl/shop.
‘Swim with Sam’ opnieuw in Top 2000?
› 18 november 2011‘Swim with Sam’ maakt weer kans op een plekje in de Top 2000. De debuutsingle van a balladeer kwam in 2006 uit en sinds 2007 heeft deze elk jaar in de lijst van Radio 2 gestaan. (In 2008 bestond de Top 2000 tien jaar en was er een ‘best of’.) Uiteraard hopen we ook dit jaar weer op een mooi plekje. Misschien de hoogste plaats ooit…? We zouden het heel erg op prijs stellen als je op ‘Swim with Sam’ zou willen stemmen. Dat stemmen kan HIER.
Update: ‘Swim with Sam’ staat dit jaar op 958! Iedereen ontzettend bedankt voor het stemmen!
Top 2000 noteringen ‘Swim with Sam’:
2007: 550
2009: 1184
2010: 1096
2011: 958
2012: ?
for he’s a jolly good fellow
› 16 november 2011Toen hij in de zomer van 2003 bij de band kwam, was hij de jongste. En dat is hij nog steeds, maar dan wel een jaartje ouder. Tijs Stehmann is vandaag 29 geworden. Je kunt hem feliciteren via tijs@aballadeer.com of onderaan dit bericht. (Maar zijn echte vrienden sturen hem natuurlijk een sms’je.) Namens a balladeer: proficiat!
picture: Raymond Astudillo
50 Words For Snow
› 14 november 2011the world is so loud
keep falling
I’ll find you
Kate Bush – ‘Snowflake’
Dat Eskimo’s vijftig woorden voor ‘sneeuw’ hebben, is een typisch geval van een broodjeaapverhaal. Poëtisch is het wel. Kate Bush besloot dan ook haar nieuwe album zo te noemen: 50 Words For Snow. Op de titeltrack van het (sneeuw)conceptalbum (nee, GEEN kerstalbum!) somt Stephen Fry ze ALLE vijftig op. Stuk. Voor. Stuk. En Kate Bush voorziet ze steeds van hun cijfer. Acht minuten en tien seconden lang (’50 Words For Snow’ is een van de kortere tracks op het album…) Op papier toch een behoorlijk slecht idee, maar het werkt. Tussendoor moedigt Kate haar gastspreker aan: “Come on Joe, you’ve got 32 to go!”
Naast Stephen Fry zijn ook grote rollen weggelegd voor drummer Steve Gadd, haar 13-jarige zoon Albert (‘Snowflake’) en haar grote idool Elton John (‘Snowed In At Wheeler Street’). Maar de 53-jarige Kate Bush steelt na ruim drie decennia nog altijd zelf de show. Wat een vrouw. Wat een stem. En bovenal: wat een schrijfster.
50 Words For Snow. Aankomende vrijdag in de winkels, maar vanaf vandaag al hier online te beluisteren. Album van het jaar. Punt.
Eindhoven bijna uitverkocht
› 2 november 2011Het theaterconcert in Eindhoven op 30 januari is op zo’n 15 kaarten na uitverkocht. Het gaat om een korter optreden dan normaal, maar de kaartjes zijn dan ook maar 8 euro. Wees snel als je hier bij wilt zijn! Voor de laatste kaarten klik je hier.
Update: Het concert is inmiddels uitverkocht.
een uur en achttien minuten
› 9 oktober 2011Ik luister muziek.
Liedjes waar ik mijn gevoel in probeer te herkennen. Dat lukt niet altijd, maar dan maak ik het ervan. Ik ben snel tevreden. Liedjes helpen me breken wanneer ik te lang heel blijf.
Ik schrijf.
Om iets te kunnen vertellen zonder te worden getroost.
En ik lees.
Een sms’je dat ik gisteravond kreeg.
“Jongens, het spijt me. Ik heb de lat te hoog gelegd, ik ben mijn idealen kwijt. Sorry. Bedankt. J”
Tachtig tekens, een half sms’je. De uitnodiging om hier weer te zijn, in het dorp waar ik volwassen werd. Waar ik een prachtige jeugd achterliet en nu een lading verdriet kom ophalen. En waar ik voor aanstaande vrijdag een zwart pak moet regelen.uit: een uur en achttien minuten door Peter Zantingh
Peter Zantingh heeft een boek geschreven. Een uur en achttien minuten heet zijn debuut. Ik ben altijd jaloers op jonge debutanten en überhaupt op iedereen die het geduld kan opbrengen om een roman te schrijven. Dus wanneer de vriendin van Peter mij mailt met de vraag of ik als verrassing een liedje tijdens de boekpresentatie wil komen spelen, zeg ik direct ja.
Peter Zantingh schrijft voor NRC Next en heeft de laatste honderd dagen van 2010 elke dag een favoriet album in precies honderd woorden omschreven. Blijkbaar vindt hij Panama niet onaardig, want dat album staat ook in zijn persoonlijke top 100. In boekhandel Atheneum te Amsterdam is het vrijdag 7 oktober ontzettend druk. Op het benauwde af. De Arbeiderspers, de uitgever, prijst uiteraard het talent van zijn nieuwe aanwinst, maar wanneer je je debuutroman naar twaalf uitgevers opstuurt die je vervolgens allemaal op gesprek vragen, dan kun je schrijven. Punt. Geheel traditiegetrouw leest Peter een stuk voor uit een uur en achttien minuten. Iedereen luistert aandachtig. Ik weet niet of het de bedoeling is, maar het komt beklemmend over. Het is een schrijfkunst waar ik van houd: veel directe, korte zinnen waarin je veel tussen de regels door kunt lezen.
Wanneer ik aan het eind van de presentatie als ‘grote verrassing’ wordt aangekondigd, hoop ik maar dat Peter en zijn vrienden en familie dat ook vinden. Gelukkig is het ook tijdens mijn voordracht (‘A Little Rain Has Never Hurt No One’) helemaal stil. Daarna is alle aandacht weer voor the man of the hour. Als een echte schrijver signeert hij ik weet niet hoeveel exemplaren, waaronder het mijne: Bedankt! Het was een grote eer.
Gelukkig is dat geheel wederzijds.
En dan gaan we er nu uit voor de reclame. Lees hier een gedeelte uit een uur en achttien minuten en/of bestel het via Bol.com.
